“Een mijmering na een training voor vrijwilligers van ’t Hofje (hospice).”

“De dag na de laatste training valt een kingsize envelop op de deurmat. Hij bevat twee CERTIFICATEN van Welzijn Lelystad. Vanaf heden kan ik me als vrijwilliger voor één van de drie roosterdiensten per dag van het hospice, ’t Hofje, in Lelystad intekenen.

Het eerste certificaat is voor twee basistrainingen voor vrijwilligers met als onderwerpen: o.a. contact, communicatie, observeren en signaleren. Tijdens de training(en) wordt uitvoerig stilgestaan bij het doen en (vooral!) laten van de rol van de vrijwilliger naast die van een professionele kracht.

Een kleine drie maanden ervoor had ik een oproep voor vrijwilligers gezien in de wekelijks verschijnende Flevopost met de mogelijkheid om een kijkje te nemen in ’t Hofje. Naast allerlei weloverwogen en vage voornemens van mij gaf de vanzelfsprekendheid van de manier van omgaan met de “bewoners” van diverse medewerkers, denk ik, de doorslag.

Op tweede certificaat staat dat ik heb deelgenomen aan de module: Vrijwillige Terminale Zorg. Behalve het aanleren van nieuwe vaardigheden zijn het afleren van foute reflexen minstens even belangrijk. Bij het luisteren naar een casus over een oude vrouw die een herinnering ophaalt over haar positieve ervaring met zo’n lekker bubbelbad schiet ik meteen in een oplossingsgerichte reflex . Op de vraag van de cursusleider: Wat zou jij doen met zo’n opmerking? begin ik onmiddellijk met het zoeken naar een mogelijke herhaling met een bubbelbad terwijl het waarschijnlijk beter is  alleen in te gaan op dat gevoel bij die herinnering.

Het nut van dergelijke trainingen is aanmerkelijk verhoogd doordat ik eerst twee dagdelen met een ervaren vrijwilliger heb meegelopen zodat er een reëel beeld van de “werkplek” ontstaat. Daarmee kun je je tips ook direct concreet voorstellen.

Ik ga me intekenen voor het digitaal rooster. ”

Sytze (deelnemer training en vrijwilliger)