Vrijwilligerswerk als ontmoetingsplek
Zwanger van haar eerste kind vluchtte de nu 29-jarige Khadija voor de oorlog in Syrië. Vijf jaar lang woonde ze in een tentenkamp in Turkije en kreeg ze nog drie kinderen. In 2023 vond ze in Lelystad haar veilige plek. Door vrijwilligerswerk leert ze de taal en andere mensen kennen.
Maar oh, wat is die nieuwe taal moeilijk om onder de knie te krijgen. ‘Ik snap wel wat er wordt gezegd, maar om vervolgens iets terug te zeggen vind ik lastig. Want ik schaam me als ik een woord verkeerd gebruik. Ik vind het heel belangrijk om het goed te doen en daarom denk ik lang na voordat ik iets zeg.’
Haar drie oudste kinderen niet, die spreken vloeiend Nederlands. ‘Ze praten zo snel dat ik niet kan bijhouden’, klinkt het lachend.
Door vrijwilligerswerk ontmoet Khadija anderen en oefent ze veel met de taal. In buurtcentrum De Brink bijvoorbeeld, waar ze als vrijwilliger kledingreparaties doet. ‘Ik heb al heel veel mensen leren kennen. Ik geef altijd al snel mijn telefoonnummer, zodat we elkaar kunnen helpen.’
Ze helpt daarnaast ook veel mee op de school van haar kinderen. ‘Het voelt alsof ik zelf weer op school zit. Dat heb ik gemist in mijn eigen land.’
Vrijwilligerswerk en inburgeren
Toen Khadija in 2023 na haar vlucht in Lelystad terechtkwam, begon het inburgeringstraject gelijk. Dat bestaat uit 800 uur lessen en 800 uur werkervaring opdoen, bijvoorbeeld door vrijwilligerswerk.
Haar droom? Ze is voorzichtig als ze antwoord geeft, want in haar eigen land is ze nooit naar school geweest. ‘In Nederland heb je bijna overal een diploma voor nodig, dus het wordt wel moeilijk. Maar het maakt me niet uit wat het is, als ik maar mijn eigen geld kan verdienen.’
In de tussentijd gaat ze door met de inburgeringslessen en het vrijwilligerswerk. Door haar eigen ervaringen weet ze hoe lastig het kan zijn om in een nieuw land een bestaan op te bouwen. Daarom helpt ze ook andere nieuwkomers.
Zo maakte ze vier nieuwkomers wegwijs in buurthuis De Waterbever in de Waterwijk. Ook geeft ze praktische geldtips aan vrouwen die in dezelfde situatie zitten. ‘Als je in een tentenkamp hebt gewoond en je gaat hier met je kinderen naar de supermarkt, dan willen ze alles hebben. En ben je geneigd om ze dat te geven, omdat het kan.’
Maar eigenlijk kan het financieel niet altijd. ‘Dan ga ik mee naar de supermarkt en leg ik uit wat de aanbiedingen zijn. Je kunt beter eerst je vaste lasten betalen en daarna het bedrag dat overblijft over vier weken verdelen. Dan kom je wel uit met je geld.’
Thuis in Lelystad
Lelystad is haar thuis en dat van haar gezin. ‘Ik merk dat mijn kinderen nog steeds verwonderd zijn. We hebben gewoon een eigen huis en zij hebben een eigen kamer. Als ze dan de beelden op tv zien van de tentenkampen, vragen ze of we écht hier blijven. Dat hoop ik wel.’
Syrische vluchtelingen krijgen een verblijfsvergunning voor vijf jaar, waarna opnieuw wordt bekeken of die wordt verlengd. ‘Ja, ik maak me zorgen. Syrië lijkt misschien veilig, maar is het niet. Als ik terug moet, heb ik daar geen huis meer. Hoe kan ik ooit terug?’